Κείμενα

Ὁ π. Αὐγουστῖνος Μύρου ἀπό τά μαθητικά του ἀκόμη χρόνια καί καθ᾿ ὅλη τήν διάρκεια τῆς διακονίας του ἀσχολήθηκε μέ τόν γραπτό καί τόν προφορικό λόγο. Ὡς λαϊκός καί στή συνέχεια ὡς κληρικός διακόνησε τήν Kατήχηση ὡς κατηχητής, τό κήρυγμα ὡς ἱεροκήρυκας, διατέλεσε ὁμιλητής σέ ἐκδηλώσεις, εἰσηγητής σέ συνέδρια, δημοσίευσε ἄρθρα, συνέγραψε βιβλία, ἐπιμελήθηκε καί παρουσίασε τηλεοπτικές ἐκπομπές κ.ἄ. Τό πνευματικό αὐτό ἔργο ἦταν εὐρύ σέ ἔκταση, πλούσιο σέ θεματολογία καί ἀξιόλογο. Μέρος του εἶναι δημοσιευμένο στόν ἐκκλησιαστικό περιοδικό τύπο, ἐκδεδομένο σέ βιβλία, σέ ἠχητικούς δίσκους (CD), ἀναρτημένο διάσπαρτα στό διαδίκτυο καί, τέλος, ἀποθηκευμένο στό προσωπικό ἀρχεῖο πνευματικῶν του τέκνων, τά ὁποῖα μέ κάθε εὐκαιρία κατέγραφαν μέ τά σύγχρονα τεχνολογικά μέσα τόν λόγο του ὡς πολύτιμη γι᾿ αὐτούς παρακαταθήκη.

Στόν παρόντα ἐπίσημο ἱστοχῶρο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Παλαιογρατσάνου ξεκινᾶ μία προσπάθεια ἀνάρτησης κειμένων τοῦ π. Αὐγουστίνου, πού σκοπό ἔχει ἀφενός τήν σταδιακή, συστηματική καί ἐπίσημη παρουσίαση τοῦ συνόλου αὐτῶν καί ἀφετέρου τήν πνευματική  ὠφέλεια τῶν ἀναγνωστῶν.

Ἀφετηρία θὰ ἀποτελέσουν τέσσερα κείμενα πού ἔχουν σχέση μέ τέσσερις ἑορτές τοῦ ἔτους, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί τοῦ ἁγίου Νικολάου. Σταδιακά ὁ ἱστοχῶρος θά ἐμπλουτίζεται μέ τήν ἀνάρτηση καί ἄλλων κειμένων, καθώς καί ἀπομαγνητοφωνημένων ὁμιλιῶν.

Στόν ἱστοχῶρο σχεδιάζεται νά ἀναρτηθεῖ ἐπίσης ἠχητικό ὑλικό, φωτογραφίες, μαγνητοσκοπήσεις καί ἄλλο περιεχόμενο πού σχετίζεται μέ τόν μακαριστό π. Αὐγουστῖνο Μύρου.

Μεταμόρφωση

Μέσα στὴν νηστήσιμη δεκαπενθήμερη περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου
διακρίνεται μία ἐντελῶς ξεχωριστή γιορτινὴ ἡμέρα, γεμάτη ἀπὸ ὑπερκόσμιο
φῶς, ἀλλὰ καὶ βαθύτατο νόημα...

Στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἑορτάζει μ᾿ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο τὶς ἐκκλησιατικές
της ἑορτές. Μὲ ὅσα τελοῦνται, ἀναγινώσκονται, ψάλλονται σ᾿ αὐτὲς ἐκφράζεται
τὸ Ὀρθόδοξο πνεῦμα, γίνεται ἐμβάθυνση σὲ πτυχὲς τῆς Ορθόδοξης πνευματικότητας...

Ἡ συμβολὴ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ
στὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας

Οἱ ἑορτὲς τῶν ἁγίων στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τοῦ Γένους μας, ἐκτὸς
τῶν ἄλλων, ἀποτελοῦν ἄριστες εὐκαιρίες, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε ποιά
εἶναι ἡ αὐθεντική μας ταυτότητα, νὰ σφυρηλατήσουμε τὸ ὀρθόδοξο πατριωτικό
μας φρόνημα, ὅπως μᾶς τὸ παρέδωκαν οἱ πατέρες μας...

Στὸν ἅγιο Νικόλαο

Καθὼς μπαίνουμε γιὰ καλὰ στὸν χειμώνα, στὶς ἀρχὲς τοῦ πρώτου του μήνα,
στὶς 6 Δεκεμβρίου, γιορτάζουμε στὴν Ἐκκλησία μας μία ἀπὸ τὶς λαμπρὲς καὶ
λαοφιλεῖς γιορτές· τὴ γιορτὴ τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νικολάου, ἐπισκόπου
Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ θαυματουργοῦ...

Συμπόρευση στὸ Πάθος καὶ στὴν Ἀνάσταση
τοῦ Χριστοῦ

Μὲ τὴν χάρη τοῦ πολυεύσπλαχνου Θεοῦ καί μέ τίς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων
τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ ἰδιαίτερα τῆς Παναγίας μας, ἔχουμε ἤδη διανύσει
τὸ μεγαλύτερο διάστημα τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς...

Ἡ καλὴ καὶ ἡ κακὴ ἀπιστία

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ εἶναι ἡ καλὴ ἀπιστία,
ἡ ὁποία διακρίνεται ἀπὸ τὴν κακὴ ἀπιστία. «Ὦ καλὴ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ,
τῶν πιστῶν τὰς καρδίας εἰς ἐπίγνωσιν ἦξεν»...

Ἡ γνήσια σχέση μας μὲ τὸν Χριστό

Καὶ ὅταν ὅλοι τὸν ἐγκαταλείπουν τὸν Χριστό, ὅταν καὶ αὐτοὶ οἱ μαθηταί του
κρύβονται «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων», οἱ Μυροφόρες ὑπερνικοῦν ὅλα
τὰ ἐμπόδια. Ἔρχοναι «λίαν πρωῒ, σκοτίας ἔτι οὔσης» στὸ μνημεῖο...

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

Ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδὰ εἶναι ταπεινωμένος ἀπὸ τὴ βαρειά του παράλυση,
ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν συνανθρώπων του. Ἐκείνη ὅμως ποὺ ἔχει
ἰδιαίτερη ἀξία εἶναι ἡ ἐσωτερική του ταπείνωση...

Ἡ ἱστορία τῆς Σαμαρείτιδος εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως

Ἡ ἁπλῆ ἱστορία τῆς Σαμαρείτιδος, ὅπως μᾶς τὴν διασώζει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης,
εἶναι ἀπὸ μόνη της μία εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως. Ἐξετάζοντας μὲ προσοχὴ τὴν κατάσταση
τῆς γυναίκας αὐτῆς πρὶν συναντήσει τὸν Ἰησοῦ Χριστό, διαπιστώνουμε ὅτι ἦταν νεκρή
τόσον ἠθικὰ ὅσο καὶ πνευματικά...

Ὁ «τυφλὸς» καὶ οἱ τυφλοὶ μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό

Ἂν καὶ ὀνομάζουμε τὴν ἱστορία, θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, τὸ κύριο πρόσωπο
σ᾿ αὐτὴν δὲν εἶναι ὁ τυφλός, ποὺ θεραπεύθηκε, ἀλλὰ ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.
Εἶναι Αὐτός, ποὺ ἀποκαλύπτει ποιὸς βλέπει καὶ ποιὸς δὲν βλέπει. Ποιὸς ἀναγνωρίζει
τὸν Μεσσία καὶ ποιὸς δὲν τὸν ἀναγνωρίζει...

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς
καὶ Θεὸς τῆς ἀγάπης

Τί σημασία ἔχουν γιὰ μᾶς ὅλες αὐτὲς οἱ ἀποκαλύψεις ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἴσος
μὲ τὸν Πατέρα καὶ ὅτι ἀγαπᾶ τοὺς μαθητές του γνήσια καὶ ἀληθινά; Γιατί ὁ Χριστὸς
ἐπιμένει τόσο πολὺ νὰ ἐντυπώση ὅλα αὐτά στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιὰ τῶν μαθητῶν του;
Γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀγωνίζονται μὲ τόση δύναμη γιὰ νὰ ἀναδείξουν καὶ νὰ ἀσφαλίσουν
αὐτὲς τὶς ἀλήθειες...

Πῶς μᾶς βοηθοῦν οἱ ἅγιοι νὰ γίνουμε
«συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ»

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι Ἐκκλησία τῶν ἁγίων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχει
ἀπαραίτητα στὸ Σῶμα της ἁγίους. Δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ Ἐκκλησία χωρὶς ἁγίους...

Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ

Τὸ καταπληκτικότερον πάντων εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάληψη πῆρε μαζί του
στὸν οὐρανὸ τὴν ἀνθρωπίνη φύση καὶ τὴν ἔβαλε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός, γιὰ νὰ μένη
ἐκεῖ εἰς αἰῶνας αἰώνων. Μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ ὁλοκληρώθηκε αὐτὸ ποὺ τόνισε
ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος· «ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ γίνη ὁ ἄνθρωπος Θεός»...